Lees hier mijn blogs en het laatste nieuws!

Grenzen (blog)
Grenzen, wat als je er tegen aanloopt? Of er zelfs overheen gaat...

Mijn hele leven, nou ja zo lang dat ik me kan herinneren, heb ik moeite met grenzen stellen. Niet naar mijn kinderen toe, want dat was iets wat ik dan weer wel kon. Maar op bv werkgebied, relaties en vriendschappen kon ik dit niet echt. Vaak zei ik "ja" terwijl ik eigenlijk "nee" bedoelde. Vaak deed ik wat anderen van me vroegen. Ik zette mezelf soms in lastige posities of moest me in bochten wringen om anderen maar te helpen. Maar dit ging wel ten koste van mezelf...

Ik wilde dit anders, wilde voor mezelf leren opkomen en "nee" leren zeggen. Ik wilde gaan kiezen voor mezelf. Dus toen ik tijdens mijn masterjaar van mijn NLP-opleiding een eindopdracht moest doen over een vaardigheid die ik zou willen bezitten en hoe ik dat zou aanleren, hoefde ik niet lang te denken: "assertief zijn". Ik was het zo zat dat ik anderen maar over mijn grens heen liet gaan en niks durfde te zeggen.

Die opdracht en vooral de inzichten die ik daaruit heb gekregen, zijn zeker een stap in de goede richting geweest. Ik ben uiteindelijk flinke stappen gaan zetten: ik ben gescheiden want ik was niet meer gelukkig in mijn huwelijk, ik ben ander werk gaan doen zodat ik meer buiten huis was maar ook zei ik vaker nee en koos ervoor echt te kijken naar wat ik wilde. 

Maar toch kwam ik er een jaar of 2 geleden achter dat ik weer te vaak anderen aan het pleasen was en mezelf volledig wegcijferde. Ik was teruggevallen in mijn oude patroon. En zover over mijn eigen grenzen aan het gaan dat ik mezelf kwijtraakte. Ik wist dat er drastisch iets moest veranderen. 

Ik zat in omstandigheden die niet gezond waren voor mij. Een nieuwe relatie waarin ik mezelf opnieuw wegcijferde omdat ik zo bang was iets verkeerds te zeggen en hem kwijt te raken terwijl ik wel rekening hield met wat hij wel en niet wilde. Het maakte mij niet uit of ik het daar mee eens was, nee ik koos voor hem en niet voor mijn gevoel en grens. Ik zette mezelf weer opzij. 

Maar ook andere omstandigheden die speelden deden weinig goeds. Mijn kinderen hebben beiden ASS en liepen tegen behoorlijk wat problemen aan op school en thuis. Instanties die er toen bij betrokken waren, keken teveel naar hoe het zou horen te zijn maar niet naar de kinderen zelf of naar wat wij als ouders nodig hadden. Het werd steeds meer gepusht in verkeerde richtingen, de kinderen verzetten zich enorm hiertegen en ik trok dit niet meer. 

Ik was een jaar gescheiden maar dit was geen makkelijk proces geweest. De communicatie tussen mijn ex en mij was slecht. Te veel boosheid naar elkaar. Maar ook jaren lange opgespaarde emoties die er nooit mochten zijn, kwamen eruit. Ik moest ook door dit proces maar gunde mezelf geen tijd, bleef maar doorgaan. 

Door alle omstandigheden begon ik mezelf heel erg te verliezen. En wilde ik uiteindelijk niet eens meer uit bed komen. Ik was op! Ik kon niet meer slapen, niet meer eten, niet meer functioneren. En dat heeft me doen beseffen dat ik het zo niet langer meer wilde! Met dit besef begon ik aan te geven wat ik belangrijk vond. Alsof er een knop was omgegaan. Nu moest ik eerst aan mezelf denken! Mijn grens gaan trekken!  

Mijn baan was ik al verloren inmiddels door mijn ziekmelding wat mij niet in dank werd afgenomen! Mijn contract verlengden ze niet en ik kon vertrekken. Prima des te meer tijd om aan mezelf te werken en te kijken wat ik echt wil.

En mijn relatie? Wat ik belangrijk vond, was blijkbaar voor hem niet belangrijk genoeg... hij liet me vallen. Inmiddels ben ik al een jaar gelukkig met mijn vriend bij wie ik wel kan aangeven wat ik belangrijk vind. 

En de instanties? Er zijn andere hulpverleners gekomen die wel echt keken naar de kinderen, het gezin en wat haalbaar was. Ze luisterden oprecht en eindelijk kwam er hulp die wel werkte! Het gaat nu goed met de kinderen!

De communicatie met mijn ex-man is nu stukken beter! Ik geef mijn grenzen beter aan en we luisteren naar elkaar. Emoties zijn verwerkt en losgelaten. 

En ik? Ik heb de tijd genomen en hulp gezocht om aan mezelf te werken. Ook ben ik gaan uitzoeken wat ik nu echt wil gaan doen, waar ik energie van krijg en mezelf goed bij voel. Ik kies nu voor mij want ik ben belangrijk. Ik ben nu eindelijk eens lief voor mezelf en ga nu eindelijk eens voor mezelf zorgen! Tuurlijk val ik nog wel eens terug in mijn oude patroontje maar nu besef ik het wel en let er veel beter op. Want ik ben het waard!

Hoe zit het met jullie grenzen? 

Terug naar overzicht